evZin: prospectives

3

για την ακριβή ώρα δε θυμάμαι να πω. θυμάμαι ότι επιστράτευα όλο μου το θάρρος για να διασχίσω ανάμεσα από ένα μάτσο ιδρωμένους τύπους που χτυπιόντουσαν άτακτα μ’ ένα τραγούδι των Rammstein και να μιλήσω στο κορίτσι που κοιταζόμασταν εδώ και ώρα. κοντοστάθηκα πριν γείρω κι άλλο το κεφάλι προς την αναμμένη φλόγα σκεφτόμενος τον Ισάαμ τον Μαροκινό να ωρύεται για τον φτωχό τον ναύτη που θυσιάζω κάθε που ανάβω ένα τσιγάρο από ένα κερί. πίστευε σε κάτι τέτοιες παράξενες ιστορίες ο Ισάαμ. κι αν όντως είχε δίκαιο; σκέφτηκα. ξανακοίταξα το κορίτσι. δε γίνεται αλλιώς, Ισάαμ, η απόσταση είναι μεγάλη, τα εμπόδια είναι πολλά και το κορίτσι είναι πανέμορφο. αν δεν εφηύραν τα τσιγάρα και τα κεριά ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό τότε για τι; φαντάστηκα τότε τον ναύτη πάνω στην κουπαστή, μ’ ένα στριφτό κι αυτός στο στόμα να λέει μόρτικα πως αν δεν θυσιαστούμε για μην πάει χαμένο κι άλλο κόκκινο κραγιόν πάνω σε άσπρους τοίχους γωνιακούς τότε για τι; κλείνοντας μου το μάτι. ήταν μια κάποια συμφωνία.

84.

84.

Kein Ort

84

Θα φύγω μ’ ένα τρένο που θα χει κατεύθυνση το νότο· θα περνάνε κάδρα στα παράθυρα του τρένου τα δέντρα και τα σπίτια, θα μαζεύεται χνούδι στις άκρες των κάδρων απ’ το κρύο, σαν τράπουλα από χριστουγεννιάτικα τοπία θα διασκορπίζεται στον αέρα ο βόρειος κόσμος. Στο νότο ανήκουμε έτσι κι αλλιώς θα μου λέει ο Τζώνης ο Φασαρίας, αποχαιρετώντας ένα κορίτσι του βορρά. Δεν έχεις δίκιο Τζώνη θα σκέφτομαι, το κορίτσι μαζί σου να πάρεις, κι εκείνους που αγαπάς να φέρεις στο νότο, με ένα τρένο που μόνο νότια θα πηγαίνει και πίσω δε θα γυρίζει ξανά.

@St. Peter St., Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα

View original post

evZin: “Επιστροφή στο Ρέθυμνο”

Ρέθυμνο, καλοκαίρι του 1992:
Η πόλη αργοξυπνούσε, έτσι καθώς ανηφόριζα από την παραλία.
Περπάταγες ακριβώς δίπλα μου κι αυθόρμητα σου είπα “καλημέρα”.
Μακριά, το πρώτο φως έσκαγε στη βουνοκορφή
κι ο ουρανός δεν είχε ίχνος σύννεφο.

Βιέννη, Χριστούγεννα του 1991:
Στη Rauenstraße ο ουρανός είχε σχεδόν καθίσει πάνω στα σπίτια,
λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται σε κομμάτια
που έπεφταν επάνω μου και με κατάπιναν.
Πάει ώρα που σε κυνηγούσα από γωνία σε γωνία,
μέσα στην αδηφάγα λαιμαργία της πόλης που μ’ εξαφάνιζε.
Ανάμεσα στα δαιδαλώδη της σχήματα, τις γωνίες και τις τεθλασμένες,
το μόνο που δεν είχε σχήμα ήταν ο ουρανός.

Μόναχο, πρωτοχρονιά του 1992:
Πελώριες οι σάλπιγγες αντηχούσανε στην κεντρική πλατεία,
κάτω από έναν καθαρό, αλλά παγωμένο ουρανό.
Το μάτι μου σε πήρε ανάμεσα στο πλήθος,
αλλά τα πόδια μου ήταν βαριά, από την κούραση και την ορθοστασία.
Σε λίγο είχες χαθεί.

Σκόπελος, καλοκαίρι του 1990:
Θάλασσα και ουρανός είχανε γίνει ένα.
Ο ήλιος βυθιζότανε στην άκρη ενός γαλάζιου τοπίου
κι εγώ ονειρευόμουνα τη λεωφόρο του φεγγαριού.

Νανσί, φθινόπωρο του 1991:
Ποιος θα περίμενε ποτέ να βρεθεί σ’ ένα δρόμο,
που να ονομάζεται ‘Οδός της Ερημιάς μου’;
Η προοπτική του χανότανε στον ουρανό.
Έμεινα εκεί ώρα πολλή, χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα.

Ρέθυμνο, τέλη καλοκαιριού 1992:
Ξαναγυρίζω. Δεν είχα άλλη επιλογή.
Πάντα θα ξαναγυρίζω.
Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ’ όπου επιστρέφεις.
Με τα μάτια γεμάτα ουρανό.
Μόνο ουρανό.
Τίποτ’ άλλο από έναν βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ο ουρανός, θα μ’ ακολουθούσε για πάντα.

evZin: heritage

de7
Αν σε γνώριζα τώρα, θα σε έπαιρνα από το χέρι, θα ανεβαίναμε στην κορυφή του Schloßberg και θα καθόμασταν να παρατηρούμε από κάτω την πόλη να σκοτεινιάζει περιβαλλόμενη από τον μέλανα δρυμό. Θα σου έβαζα στα ακουστικά να ακούσεις ολόκληρο το Τhis time imperfect μόνο και μόνο για να νιώσεις την ένταση σ’ εκείνα τα δυο δευτερόλεπτα που ο Havok ψελλίζει σχεδόν λιπόθυμος “I think I’m gonna crush”, ν’ ακούσεις το The wrestler  μόνο και μόνο για να ανατριχιάσεις με την ειλικρίνεια στη φωνή του Springsteen όσο υπόσχεται “I can make you smile when the blood it hits the floor”, την μαγευτικότατη αφήγηση του Tom Waits στο Kentucky Avenue και την αθωότητα του στίχου “I’ll get a dollar from my mamas purse and buy that skull and crossbones ring and you can wear it around your neck”, την σπαρακτικότατη προσδοκία της Lykke Li στο Tonight εκλιπαρώντας “don’t you let me go let me go tonight”, τον Matthew Perryman να καταθέτει την ψυχή του δηλώνοντας “οnly you, oh I want you, only you”, τον Buret να εκστασιάζεται και να φωνάζει από κάποιο άλλο, δικό του διαγαλαξιακό σύμπαν “Lili you know there is still a place for people like us”, την στιγμή που η παιδική χορωδία σου δίνει άφεση σε όσες  αμαρτίες σου ανέσυραν με την μαυρίλα τους οι Dead Man’s Bones λίγο πριν το τέλος του Lose Your Soul, την αξεπέραστη εισαγωγή της Liz Fraser στο I wear your ring, την πανέμορφη αέρινη εισαγωγή του Step, την εξωγήινη κλιμάκωση “and I can’t fall asleep without a little help, it takes a while to settle down my shivered bones until the panic’s out” του Terrible love, τους iLiKETRAiNS και την στιχάρα τους “we’re out of our depth in a sea of regrets and  I hate to say I told you so” που σου συνθλίβει το είναι εις τα εξ’ ων συνετέθη. Θα σου έδειχνα ένα ένα τα διαμαντάκια από το μουσικό μου θησαυροφυλάκιο, που η λάμψη του καθενός δε διαρκεί αλήθεια περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα.

Αλλά σε γνώρισα μερικά χρόνια πριν και τώρα ανεβαίνω στην κορυφή του Schloßberg και παρατηρώ μόνος από κάτω την πόλη να σκοτεινιάζει περιβαλλόμενη από τον μέλανα δρυμό και αναρωτιέμαι αν την ίδια στιγμή χάνεσαι και συ μέσα σε χιλιάδες ώρες μουσικής μόνο και μόνο για να  ξεθάψεις και να χαϊδέψεις μερικά δευτερόλεπτα διαμαντάκια κρυμμένα κάπου ανάμεσα, λες και έχει κάποια σημασία.

evZin: περί τεννιστικών και άλλων μηχανών

article

Όταν έχεις διαφορά χιλιάδων βαθμών από τον αμέσως επόμενο, όταν είσαι ένα βήμα πριν καταρρίψεις κάθε ρεκόρ στην ιστορία του αθλήματος, όταν όλα τα στατιστικά και οι προγνώσεις συνηγορούν υπέρ σου και όλα αυτά πριν κλείσεις καν τα 30 σου, τότε ναι, είσαι δικαιολογημένα όσα σου αποδίδουν, μια τεννιστική μηχανή, ένα αθλητικό ρομπότ, δικαιολογημένα ξεροσταλιάζουν οι σπόνσορες και οι φυλλάδες κάτω απ’ τα πόδια σου, γίνεσαι ίνδαλμα κάθε πιτσιρικά, ναι, όλα δικαιολογημένα. Οι αριθμοί δεν κάνουν λάθος.

Ένα σημείο μόνο. Οι αριθμοί, εν αντιθέσει με τη λατρεία των πρωτοσέλιδων, δεν συμβάδισαν ποτέ με την αγάπη του κόσμου. Όσα masters και gland slam, όσες διαδοχικές εβδομάδες στα rankings και όσες παχουλές επιταγές μπορούν να σου αποφέρουν οι σταθερές άμυνες και τα αψεγάδιαστα παιγνίδια, τίτλους όπως του “μαιτρ” και του “μαέστρου” που χαρίζει ο κόσμος στους λίγους, όπως ο Ελβετός στα δεξιά, δεν στους εξασφαλίζουν μήτε οι αριθμοί μήτε τα στατιστικά.

Κι αυτό γιατί ο κόσμος μπορεί να θαυμάζει εφήμερα αλλά δε ταυτίζεται ποτέ πραγματικά με τις μηχανές και τους τους αψεγάδιαστους. Αυτούς που παρά τα σκαμπανεβάσματά, παρά της κακοτυχίες τους, όταν είναι η καλή τους μέρα βγαίνουν και δίνουν τροφή στο φιλοθεάμον αγαπάει, γι’ αυτούς ανοίγει τις τηλεοράσεις. Που μ’ ένα ανάποδο ψαλίδι ή ένα φινετσάτο ανέβασμα στο φιλέ, θα στείλουν τα στατιστικά και τους αριθμούς στον αδόξαστο και τους ίδιους πιο βαθιά στην καρδιά του. Μ’ αυτούς ταυτίζεται ο κόσμος, γι’ αυτούς ελπίζει.

evZin: Αθήνα

In this July 23, 2014 photo, people watch the movie

.

Μεταξουργείο, Σφακτηρίας και Πλαταιών γωνία χαράματα. Πέντε αιώνια λεπτά και εκατό βαρβάτα τσιγάρα μέχρι τ’ αμάξι. “Ξέσπασε, βρίσε, πες κάνε κάτι γαμώτο σου. Η ενοχή συνηθίζεται, ξεχνιέται, έχουμε ξαναπεράσει από κει. Η μούγγα σου θα με στοιχειώνει μια ζωή”. Τσιγάρο νούμερο εκατό και ένα. Έφυγα. Αυτή τη φορά δεν έβγαλα κιχ.

ø

Μεξικάνος, πλατεία Ελευθερίας. “Θα εμπνέαμε πολλούς σκηνοθέτες ξέρεις, αμέ. Θα τα βγάλουμε όλα σε σκριπτ και θα τα ακριβοπουλήσουμε” έλεγε με ύφος φιλμ νουάρ φυσώντας φινετσάτα τον καπνό πάνω απ’ τον ώμο της. Αυτή η κουβέντα επαναλαμβάνεται ίδια και απαρράλαχτη κάθε φορά, όπως ακριβώς και η συνάντηση μας στο ίδιο μέρος, το ίδιο τραπέζι, οι τρεις μαργαρίτες και τα φαχίτας νούμερο εικοσιτέσσερα. Το αν το πιστεύει στ’ αλήθεια ή όχι δεν έχει σημασία. Κάθε φορά, πάντως, προσθέτει και καινούριες σελίδες στο σκριπτ της, αυτό μπορώ να το διαβεβαιώσω· και γω υπνωτισμένος κρέμομαι από τα χείλη της, πεπεισμένος πως η ζωή είναι σίγουρα αστεία, αστεία και παράξενη.

ø

Παγκράτι. “Mάθαμε πως είσαι στην πόλη, κόπιασε να καφεδιαστούμε”. Οι παλιοί συμμαθητές παρατηρούν με ύφος απορημένο και διεισδυτικό. “Μα πως, εσύ τότε, εσύ τώρα, εσύ πίσω απ’ τα πληκτρολόγια και σημείο τομής ούτε μισό. Άλλαξες ρε μαν”. Ένα ηλίθιο αμήχανο γνέψιμο ήταν το μόνο που μου βγήκε. Σάμπως και ήξερα τι άλλο να πω.

ø

Παλαιό Φάληρο, Φλοίσβος. Λιώναμε τις σόλες μας διασχίζοντας αεράτοι κυριακάτικα τον πεζόδρομο και πίναμε stella artois γιατί μας άρεσε το πιασάρικο όνομα της, δεκάρα δε δίναμε αν η ετικέτα δήλωνε weisse, bocks ή golden ale. Πολύ μετά, κατηφόριζα μόνος, με το γράμμα που τόσο καιρό στα χέρια μου από χνούδι ανάλαφρο έγινε βαρίδι μεγατόνων, θέλοντας να σιγουρευτώ ότι αυτή τη φορά θα ‘φτανε στον προορισμό του. Αυτό να μου βαραίνει το χέρι και η εξήγηση του Λειβαδίτη που  έρχεται όταν δε θα χρειάζεται πια καμιά εξήγηση να μου καίει το -κατά τ’αλλά πυρίμαχο, πίστευα- μέσα μου. Δεν άντεξα και το ‘ριξα απ’ την αποβάθρα. Η εξήγησή μου και ένα τεράστιο κομμάτι της αυτοεκτίμησής μου βουλιάζαν χέρι-χέρι.

ø

Πανεπιστήμιο, μαγαζί με τα άσπρα Steinway.  Ακόμη πιστεύω βαθιά πως ο Carney έτυχε να ‘ναι εκεί σε μια γωνιά και να μας κρυφοκοιτάζει πριν εμπνευστεί την τελετουργική σκηνή στο Once. Βγαίνοντας συμφωνήσαμε πως αν βγάλουμε ποτέ λίγα χρήματα παραπάνω, θα αγοράσουμε και μεις ένα, αυτή θα ‘ναι και η μόνη πολυτέλεια που θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας, δε θα ‘χαμε εξ’ άλλου ανάγκη από καμιά άλλη.

.

ø

.

Πόρτο Ράφτη, στο εξοχικό με την πιο ωραία βεράντα στον κόσμο.  Στο ηχείο ο καταλανός έδινε την ψυχή του στο πιο όμορφο τραγούδι που άκουσαν ποτέ τ’ αφτιά μου και ας μην καταλάμβαινα  τον χριστό μου. Εκείνο τ’ απόγευμα βγάλαμε τα σώψυχα μας, είπαμε μυστικά, για δεινοσαύρους και μάγισσες, ξεγυμνώσαμε το μέσα μας ολόκληρο, κομμάτι κομμάτι. Μετά που βράδιασε, έβαλε το μπλε φόρεμα της, κατηφορίσαμε και εξαγνίσαμε όλα όσα ειπώθηκαν, στην παραλία από κάτω. “Μην κοιτάς τα μαλλιά μου, δε μου φτάνει  η έλλειψη σιδήρου είναι και λιγδιασμένα από πάνω” είπε με συστολή. Την κοίταξα χαμογελώντας. Ήταν μία απ’ αυτές τις αμέτρητες στιγμές που ευχόμουν να μπορούσε να διαβάσει σωστά, έστω και για λίγο, την σκέψη μου.

.

[…]

.

Θα μπορούσα να σου ονομάσω και να σου διηγηθώ κι άλλα, πολλά.  Κάποια ξεθώριασαν, κάποια αντηχούνε ακόμα σαν ψαλμωδία ιερή και κατανυχτική μέσα μου και κάποια άλλα κάηκαν ενώ ξεφυσώ κατά καιρούς την γκρίζα στάχτη τους.  Τις ακριβείς συντεταγμένες και τους αριθμούς τα απώλεσε ήδη η μνήμη. Φοβάμαι πως θα ‘ρθει η μέρα που δε θα μπορώ να πω τίποτα, ούτε να γράψω γι’ αυτά. Υπάρχει όμως ακόμα κάτι, εκείνο μπλε φόρεμα, που δε βγήκε ποτέ απ’ το μυαλό μου. Αν κάτι έχει παραμείνει ακόμα αγνό και αμόλυντο μέσα μου είναι η ανάμνηση αυτού του μπλε φορέματος. Γι’ αυτό θα μπορούσα ακόμη να πω πολλά. Για το σώμα που κάλυπτε να γράψω ακόμη πολύ περισσότερα. Όσο για κείνο το θλιμμένο χαμόγελο, θα μπορουσα να κάμω τα πάντα.

evZin: bookends

“Time it was and what a time it was, it was 
a time of innocence, a  time of confidences
Long ago it must be , I have a photograph
preserve your memories

.

1013828_10203133529489840_1566313576_n

Αγκίστρι, Μάρτιος

.

μια μέρα θα ξαναφύγουμε. και εκεί στο ίδιο ακριβώς σημείο
θα ξαναπούμε μαζεμένα, όλα τα χαλάλι του κόσμου.

.