evZin: Dead Sea

nth

 

Στο χαμηλότερο σημείο της γης, εκεί που η έρημος συναντά τη γη στη μέση ανατολή, υπάρχει μια θάλασσα, που λέγεται νεκρά. Το φως του ήλιου που δύει πίσω από τη νεκρά θάλασσα, χάνεται πίσω από τους ορεινούς όγκους των βράχων και τους αμμόλοφους, εκεί που ξεδιπλωνόταν το παραμύθι της ερήμου στην Ανατολή. Εκεί που οι νομάδες ξαπόσταιναν πλάι στην φωτιά πριν συνεχίσουν το μακρύ ταξίδι τους, πίνοντας αρωματικό τσάι, τρώγοντας ψημένο μέσα στη ζεστή άμμο φαγητό και τραγουδώντας.

Στη νεκρά θάλασσα δε μπορείς να βουλιάξεις. Η φύση επέλεξε εκείνο το σημείο του κόσμου για να σε κρατάει με ασφάλεια πάνω στην δροσερή πλάτη της, δείχοντας σου απέναντι τα χρώματα και το φως που χάνεται εκεί που ξεκινάει το Μεγάλο Παραμύθι, λέγοντας σου πως εκεί, προς τα εκεί ακριβώς πρέπει να κατευθυνθείς.

@Νεκρά θάλασσα, Ιορδανία

Advertisements

* pretend the dove from above is a dragon and your feet are on fire

evZin: For Reasons Unknown

Screenshot 2017-04-29 11.57.00

Το 2001 ο εικοσάχρονος Brandon Flowers που, τότε, μόλις είχε μετακομίσει από το Χέντερσον στη θεία του στο Λας Βέγκας, απάντησε στην εξής αγγελία μιας τοπικής εφημερίδας με την υπογραφή κάποιου άγνωστου ονόματι Dave Keuning: “Seeking musicians for all original band. Influences: Oasis, Smashing Pumpkins, Bowie, Radiohead.” 

Λίγες μέρες μετά συναντήθηκε με τον εισοσιπεντάχρονο Keuning ο οποίος είχε ήδη ηχογραφημένο σε κασέτα το ριφάκι από το Mr. Brightside, το οποίο και πρόβαραν στο υπόγειο του Ronnie Vannucci Jr. που γνώρισαν λίγο νωρίτερα και τυχαία στην συναυλία μιας τοπικής μπάντας στην οποία έπαιζε κρουστά.

Δύο χρόνια -σχεδόν- μετά είχαν πουλήσει περισσότερα από 25 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως.

Μπορώ να σκεφτώ 25 εκατομμύρια και ένα συνδυασμούς για το πως η συνάντηση των τριών πιο πάνω ανθρώπων δε θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί ποτέ. Αν μη τι άλλο θα μου γλίτωναν ένα μεγάλο μέρος από το χαρτζιλίκι της εφηβείας καθώς και μια -ιδιαίτερη και δοκιμασμένη στο χρόνο- εμμονή που έχω με αυτό το τραγούδι:

 

evZin: γαλάζιο

bellaciaoph

oι άνθρωποι με φόντο το γαλάζιο είναι διαφορετικοί. λες και το γαλάζιο προικίστηκε από κάποιον άγνωστο αρχαίο σαμάνο θεό με την ιδιότητα να μπαίνει μέσα τους και τους δροσίζει ή ίσως ακόμα με την ιδιότητα να τυλίγει την εικόνα τους και να την παραδίδει από τα αισθητήρια στον εγκέφαλο μέσα σε μεγάλες σταγόνες γαλάζιας ευφορίας. οι άνθρωποι με φόντο το γαλάζιο κάθονταν σήμερα κάτω από την κληματαριά και σιγοτραγουδούσαν una mattina mi son svegliato ο bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao και ο χρόνος σήμερα κάτω απ’ αυτή την κληματαριά σταμάτησε για πάντα.

 

evZin: everymeandeveryyou

μπορεί τα χρόνια που ακολούθησαν να μην κύλησαν όπως ακριβώς μας τα ‘χε προβάλει ο Sebastian Valmont και τα sequence των cruel intentions του στο δεκατριάχρονο -τότε- και ρημαγμένο απ’ τις ορμόνες παιδικό μυαλό μας. γιατί, αν και αργά, καταλάβαμε ότι και ψυχαναγκαστικός και μαλάκας είναι ιδιότητες που καλό είναι να μη συνδυάζονται οπότε με λίγη, ελάχιστη έμφυτη δόση τσίπας καταλήγεις να συμβιβαστείς με το πρώτο και να κρατήσεις όσες γερές αντιστάσεις μπορείς στο δεύτερο, ελπίζοντας πως αν γίνει το ανάθεμα θα περιοριστεί μοναχά σε όσα τετραγωνικά χώρου σου αναλογούν και θα ‘χεις να λογοδοτήσεις σε σένα και μόνο. όσα κι αν έχω αποκηρύξει βέβαια απ’ τον παιδικό μου ήρωα, θα ζηλεύω για πάντα εκείνη την σκηνή στον αυτοκινητόδρομο, που στο ραδιόφωνο έπαιζε αυτό και που στην θέση του οδηγού δεν καθόμουν εγώ: