wake me hopefully in Italy

“και ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω μία φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής”

Μ.Κ

schoen

Σαν σε μια άλλη εκδοχή του κόσμου, υπάρχουν κάπου τέσσερις βιρτουόζοι άνθρωποι και ένα μικρό κοριτσάκι που τραγουδάει bei mir bist du schoen.

Σαν σε μια άλλη εκδοχή του κόσμου, ένα “bei mir bist du schoen” είναι αρκετό για να τον κάνει πιο φωτεινό, πιο χαμογελαστό, πιο όμορφο.

 

λαυρέντης

Τα δίστιχα γράφονται για μας που δεν το ‘χουμε εύκολο με τις λέξεις και δεν τα ξεστομούμε γιατί ντρεπόμαστε που δεν το ‘χουμε εύκολο με τις λέξεις μέχρι που θα καταλάβουμε ότι ακριβώς γι’ αυτό γράφονται τα δίστιχα για εμάς που ακόμη και τώρα δεν το ‘χουμε εύκολο με τις λέξεις για να μπορέσουμε και μεις μια μέρα να πούμε σε κάποιον “Στα τόσα έξοδα του μήνα, λιμάνι μέσα στην Αθήνα θα είμαι εκεί” και ας μην το σκεφτήκαμε ποτέ μόνοι μας αυτό το δίστιχο αλλά το νιώσαμε μέχρι αηδίας μέσα στο πετσί μας.

γκελ

” [..] Ξέρω και πως όταν φεύγεις, είναι το ίδιο δύσκολο με το να μένεις. Και πως το να επιστρέφεις, είναι μαγικό. Και θέλει τη μεγαλύτερη δύναμη απ’ όλα. Κι όποιος πιστεύει το αντίθετο, είναι γιατί απλώς, δεν έχει επιστρέψει από κάπου ποτέ.”

©χνούδι

evZin: Dead Sea

nth

 

Στο χαμηλότερο σημείο της γης, εκεί που η έρημος συναντά τη γη στη μέση ανατολή, υπάρχει μια θάλασσα, που λέγεται νεκρά. Το φως του ήλιου που δύει πίσω από τη νεκρά θάλασσα, χάνεται πίσω από τους ορεινούς όγκους των βράχων και τους αμμόλοφους, εκεί που ξεδιπλωνόταν το παραμύθι της ερήμου στην Ανατολή. Εκεί που οι νομάδες ξαπόσταιναν πλάι στην φωτιά πριν συνεχίσουν το μακρύ ταξίδι τους, πίνοντας αρωματικό τσάι, τρώγοντας ψημένο μέσα στη ζεστή άμμο φαγητό και τραγουδώντας.

Στη νεκρά θάλασσα δε μπορείς να βουλιάξεις. Η φύση επέλεξε εκείνο το σημείο του κόσμου για να σε κρατάει με ασφάλεια πάνω στην δροσερή πλάτη της, δείχοντας σου απέναντι τα χρώματα και το φως που χάνεται εκεί που ξεκινάει το Μεγάλο Παραμύθι, λέγοντας σου πως εκεί, προς τα εκεί ακριβώς πρέπει να κατευθυνθείς.

@Νεκρά θάλασσα, Ιορδανία

evZin: For Reasons Unknown

Screenshot 2017-04-29 11.57.00

Το 2001 ο εικοσάχρονος Brandon Flowers που, τότε, μόλις είχε μετακομίσει από το Χέντερσον στη θεία του στο Λας Βέγκας, απάντησε στην εξής αγγελία μιας τοπικής εφημερίδας με την υπογραφή κάποιου άγνωστου ονόματι Dave Keuning: “Seeking musicians for all original band. Influences: Oasis, Smashing Pumpkins, Bowie, Radiohead.” 

Λίγες μέρες μετά συναντήθηκε με τον εισοσιπεντάχρονο Keuning ο οποίος είχε ήδη ηχογραφημένο σε κασέτα το ριφάκι από το Mr. Brightside, το οποίο και πρόβαραν στο υπόγειο του Ronnie Vannucci Jr. που γνώρισαν λίγο νωρίτερα και τυχαία στην συναυλία μιας τοπικής μπάντας στην οποία έπαιζε κρουστά.

Δύο χρόνια -σχεδόν- μετά είχαν πουλήσει περισσότερα από 25 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως.

Μπορώ να σκεφτώ 25 εκατομμύρια και ένα συνδυασμούς για το πως η συνάντηση των τριών πιο πάνω ανθρώπων δε θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί ποτέ. Αν μη τι άλλο θα μου γλίτωναν ένα μεγάλο μέρος από το χαρτζιλίκι της εφηβείας καθώς και μια -ιδιαίτερη και δοκιμασμένη στο χρόνο- εμμονή που έχω με αυτό το τραγούδι: