evZin: Dear Karen

“Dear Karen,

If you’re reading this, it means I actually worked up the courage to mail it, so good for me. You don’t know me very well, but if you get me started I have a tendency to go on and on about how hard the writing is for me. But this, this is the hardest thing I ever had to write. [..] Because if I am not with you right now I have this feeling we’ll get lost out there. It’s a big bad world full or twist and turns and people have a way of blinking and missing the moment. The moment that could of changed everything. I don’t know what’s going on with us and I can’t tell you why you should waste a leap of faith on the likes of me. But damn you smell good, like home and you make excellent coffee that’s got to count for something, right?

Unfaithfully yours,

Hank Moody”

 

evZin: Γενεύη

IMG_368723.jpg

 

Απέναντι απ’ τα κανόνια της παλιάς πόλης και ανάμεσα σε ντόπιους που  μιλούσαν όλες τις διαλέκτους του κόσμου και έπιναν Glühwein μεσ’ την παγωνιά, βρέθηκε, αν έχεις τον θεό σου, κάποιος και με ρώτησε που είσαι και τι κάνεις.

Να ‘ταν το κρύο, η αφέλεια της ερώτησης, τα κανόνια απέναντί μου ή η ακριβής και τυχαία σειρά της αλληλουχίας σε ζωντανή απεικόνιση, δεν είμαι σίγουρος. Το βράδυ θύμισε απόγευμα γαμωπέμπτης, τότε που χτύπησε το τηλέφωνο και σε ζήτησαν.

evZin: Lost

 

IMG_2409.jpg

 

“Αν δε σε πειραζει, βγαίνουμε σε λίγο. Είναι ωραία εδώ.”

“Φυσικά, δεν είμαι δα και κανά πρεζάκι.”

 

Εγώ, που εκείνη την στιγμή πουλούσα και την ψυχή μου στον διάολο για μια τζούρα.

Θα ‘ταν μάλλον ωραία εκεί.

 

 

 

@Elisabeth, Baden Württemberg

evZin: prospectives

3

για την ακριβή ώρα δε θυμάμαι να πω. θυμάμαι ότι επιστράτευα όλο μου το θάρρος για να διασχίσω ανάμεσα από ένα μάτσο ιδρωμένους τύπους που χτυπιόντουσαν άτακτα μ’ ένα τραγούδι των Rammstein και να μιλήσω στο κορίτσι που κοιταζόμασταν εδώ και ώρα. κοντοστάθηκα πριν γείρω κι άλλο το κεφάλι προς την αναμμένη φλόγα σκεφτόμενος τον Ισάαμ τον Μαροκινό να ωρύεται για τον φτωχό τον ναύτη που θυσιάζω κάθε που ανάβω ένα τσιγάρο από ένα κερί. πίστευε σε κάτι τέτοιες παράξενες ιστορίες ο Ισάαμ. κι αν όντως είχε δίκαιο; σκέφτηκα. ξανακοίταξα το κορίτσι. δε γίνεται αλλιώς, Ισάαμ, η απόσταση είναι μεγάλη, τα εμπόδια είναι πολλά και το κορίτσι είναι πανέμορφο. αν δεν εφηύραν τα τσιγάρα και τα κεριά ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό τότε για τι; φαντάστηκα τότε τον ναύτη πάνω στην κουπαστή, μ’ ένα στριφτό κι αυτός στο στόμα να λέει μόρτικα πως αν δεν θυσιαστούμε για μην πάει χαμένο κι άλλο κόκκινο κραγιόν πάνω σε άσπρους τοίχους γωνιακούς τότε για τι; κλείνοντας μου το μάτι. ήταν μια κάποια συμφωνία.

84.

84.

Kein Ort

84

Θα φύγω μ’ ένα τρένο που θα χει κατεύθυνση το νότο· θα περνάνε κάδρα στα παράθυρα του τρένου τα δέντρα και τα σπίτια, θα μαζεύεται χνούδι στις άκρες των κάδρων απ’ το κρύο, σαν τράπουλα από χριστουγεννιάτικα τοπία θα διασκορπίζεται στον αέρα ο βόρειος κόσμος. Στο νότο ανήκουμε έτσι κι αλλιώς θα μου λέει ο Τζώνης ο Φασαρίας, αποχαιρετώντας ένα κορίτσι του βορρά. Δεν έχεις δίκιο Τζώνη θα σκέφτομαι, το κορίτσι μαζί σου να πάρεις, κι εκείνους που αγαπάς να φέρεις στο νότο, με ένα τρένο που μόνο νότια θα πηγαίνει και πίσω δε θα γυρίζει ξανά.

@St. Peter St., Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα

View original post

evZin: heritage

de7
Αν σε γνώριζα τώρα, θα σε έπαιρνα από το χέρι, θα ανεβαίναμε στην κορυφή του Schloßberg και θα καθόμασταν να παρατηρούμε από κάτω την πόλη να σκοτεινιάζει περιβαλλόμενη από τον μέλανα δρυμό. Θα σου έβαζα στα ακουστικά να ακούσεις ολόκληρο το Τhis time imperfect μόνο και μόνο για να νιώσεις την ένταση σ’ εκείνα τα δυο δευτερόλεπτα που ο Havok ψελλίζει σχεδόν λιπόθυμος “I think I’m gonna crush”, ν’ ακούσεις το The wrestler  μόνο και μόνο για να ανατριχιάσεις με την ειλικρίνεια στη φωνή του Springsteen όσο υπόσχεται “I can make you smile when the blood it hits the floor”, την μαγευτικότατη αφήγηση του Tom Waits στο Kentucky Avenue και την αθωότητα του στίχου “I’ll get a dollar from my mamas purse and buy that skull and crossbones ring and you can wear it around your neck”, την σπαρακτικότατη προσδοκία της Lykke Li στο Tonight εκλιπαρώντας “don’t you let me go let me go tonight”, τον Matthew Perryman να καταθέτει την ψυχή του δηλώνοντας “οnly you, oh I want you, only you”, τον Buret να εκστασιάζεται και να φωνάζει από κάποιο άλλο, δικό του διαγαλαξιακό σύμπαν “Lili you know there is still a place for people like us”, την στιγμή που η παιδική χορωδία σου δίνει άφεση σε όσες  αμαρτίες σου ανέσυραν με την μαυρίλα τους οι Dead Man’s Bones λίγο πριν το τέλος του Lose Your Soul, την αξεπέραστη εισαγωγή της Liz Fraser στο I wear your ring, την πανέμορφη αέρινη εισαγωγή του Step, την εξωγήινη κλιμάκωση “and I can’t fall asleep without a little help, it takes a while to settle down my shivered bones until the panic’s out” του Terrible love, τους iLiKETRAiNS και την στιχάρα τους “we’re out of our depth in a sea of regrets and  I hate to say I told you so” που σου συνθλίβει το είναι εις τα εξ’ ων συνετέθη. Θα σου έδειχνα ένα ένα τα διαμαντάκια από το μουσικό μου θησαυροφυλάκιο, που η λάμψη του καθενός δε διαρκεί αλήθεια περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα.

Αλλά σε γνώρισα μερικά χρόνια πριν και τώρα ανεβαίνω στην κορυφή του Schloßberg και παρατηρώ μόνος από κάτω την πόλη να σκοτεινιάζει περιβαλλόμενη από τον μέλανα δρυμό και αναρωτιέμαι αν την ίδια στιγμή χάνεσαι και συ μέσα σε χιλιάδες ώρες μουσικής μόνο και μόνο για να  ξεθάψεις και να χαϊδέψεις μερικά δευτερόλεπτα διαμαντάκια κρυμμένα κάπου ανάμεσα, λες και έχει κάποια σημασία.

evZin: περί τεννιστικών και άλλων μηχανών

article

Όταν έχεις διαφορά χιλιάδων βαθμών από τον αμέσως επόμενο, όταν είσαι ένα βήμα πριν καταρρίψεις κάθε ρεκόρ στην ιστορία του αθλήματος, όταν όλα τα στατιστικά και οι προγνώσεις συνηγορούν υπέρ σου και όλα αυτά πριν κλείσεις καν τα 30 σου, τότε ναι, είσαι δικαιολογημένα όσα σου αποδίδουν, μια τεννιστική μηχανή, ένα αθλητικό ρομπότ, δικαιολογημένα ξεροσταλιάζουν οι σπόνσορες και οι φυλλάδες κάτω απ’ τα πόδια σου, γίνεσαι ίνδαλμα κάθε πιτσιρικά, ναι, όλα δικαιολογημένα. Οι αριθμοί δεν κάνουν λάθος.

Ένα σημείο μόνο. Οι αριθμοί, εν αντιθέσει με τη λατρεία των πρωτοσέλιδων, δεν συμβάδισαν ποτέ με την αγάπη του κόσμου. Όσα masters και gland slam, όσες διαδοχικές εβδομάδες στα rankings και όσες παχουλές επιταγές μπορούν να σου αποφέρουν οι σταθερές άμυνες και τα αψεγάδιαστα παιγνίδια, τίτλους όπως του “μαιτρ” και του “μαέστρου” που χαρίζει ο κόσμος στους λίγους, όπως ο Ελβετός στα δεξιά, δεν στους εξασφαλίζουν μήτε οι αριθμοί μήτε τα στατιστικά.

Κι αυτό γιατί ο κόσμος μπορεί να θαυμάζει εφήμερα αλλά δε ταυτίζεται ποτέ πραγματικά με τις μηχανές και τους τους αψεγάδιαστους. Αυτούς που παρά τα σκαμπανεβάσματά, παρά της κακοτυχίες τους, όταν είναι η καλή τους μέρα βγαίνουν και δίνουν τροφή στο φιλοθεάμον αγαπάει, γι’ αυτούς ανοίγει τις τηλεοράσεις. Που μ’ ένα ανάποδο ψαλίδι ή ένα φινετσάτο ανέβασμα στο φιλέ, θα στείλουν τα στατιστικά και τους αριθμούς στον αδόξαστο και τους ίδιους πιο βαθιά στην καρδιά του. Μ’ αυτούς ταυτίζεται ο κόσμος, γι’ αυτούς ελπίζει.